...*... Black Snow ...*...

....

......

........

..............

15 มิถุนายน 2551

ครบรอบสองปีตั้งแต่มาไทยครั้งแรก

และครบรอบ 1 สัปดาห์นับแต่มาไทยครั้งล่าสุด

 7 ครั้ง ในรอบสองปี ที่ได้เจอกัน

ถามว่าน้อยมั้ย

สำหรับการมาเหยียบผืนดินหนึ่งที่มีสิ่งมีชีวิตที่เรียกตัวเองว่า 'Thai Cassiopeia' อยู่เพียบ

ตอบเลยก็ได้ว่าไม่น้อยหรอก

ถ้าเทียบกับความรู้สึกแรกตอนที่หยิบอัลบั้ม Rising Sun ไปจ่ายตังค์ที่เคาน์เตอร์

ตอนนั้นในหัวไม่มีอะไรเลย

ไม่เคยคิดว่าสักวันเราต้องเจอกัน

ไม่เคยคิดว่าจะได้เจอแบบใกล้ๆ

ในหัวคิดแค่ว่า ชอบเพลงนี้ อยากได้แผ่นนี้

(และยังไม่คิดด้วยซ้ำว่าฉันชอบผู้ชายคนนี้)

ตอนนั้นก็คิดแค่นี้จริงๆ

และวันนี้เมื่อสองปีที่แล้ว

ทงบังชินกิทำให้รู้ว่า ความรู้สึกที่เรียกว่าอิ่มเอมใจมันเป็นยังไง

สามวันเต็มๆ ที่ไม่มีอาหารมื้อไหนตกถึงท้อง

สามวันเต็มๆ ที่กินแต่ น้ำ น้ำ แล้วก็น้ำ (รวมโค้กด้วยก็ได้)

อะไรที่ทำลงไปก็ทำไปโดยไม่รู้ตัว

(แต่ไม่เคยลวนลามหรือทำให้เค้าเจ็บตัว)

เรียกได้ว่าเป็น ชีวิตอันแสนวุ่นวายแต่เต็มไปด้วยความสุข

ความสุขที่มักจะหมดไปพร้อมกับการกลับไปของเค้า

เป็นแบบนี้ครั้งแล้วครั้งเล่า

ตื่นเต้น ดีใจ เหนื่อย มีความสุข

แล้วสุดท้ายก็กลับมาเหงา... เหมือนทุกที

แต่ก็ยังยินดีจะเฝ้ารอโอกาสแบบนี้ต่อไปสินะ

แปลกมั้ย...

... นี่เหรอความรัก

ความรักอีกรูปแบบหนึ่ง รูปแบบของพวกเรา

เอาล่ะ เข้าเรื่องดีกว่า

ย้อนกลับไปเมื่อวันที่ 4 มิ.ย. 51

วันเกิดใครซักคน ที่แชยอนซื้อพิซซ่าให้

(ซื้อให้เค้า แต่เรากินเอง^^)

นั่นเป็นวันที่รู้ตัวว่าจะได้ Meet & Greet

แค่คำว่าดีใจคงแทนความรู้สึกไม่ได้

แต่ก็ไม่รู้จะนิยามคำไหนแทนเหมือนกัน

(ขอบคุณยามาฮ่าที่นึกถึงอันดับ 501- 505 นะคะ)

กรี๊ดบ้านแตก ตื่นเต้น นอนไม่หลับ

เป็นคนที่ไม่เคยมีดวงในเรื่องแบบนี้เลยจริงๆ

(ครั้งนี้คงเป็นเพราะพิซซ่าที่ซื้อให้ Micky แน่ๆ) 55

พอถึงวันที่ 7 ดูหนังไปสองรอบ

(เป็นไงอย่าให้พูดเลย รู้กันอยู่แล้ว)

มี่ตั๋วรอบ 5 ครึ่ง ไม่รู้จะต้องถ่อไปตั้งแต่บ่ายสองทำไม

ก็เลยได้นั่งดู ประกวดคุณแม่ซีรีแลกซ์ตรงเวทีด้านข้าง Mister Donut ฆ่าเวลา

อารมณ์ตื่นเต้นหมดไปหลังจากได้ดูภาพยนตร์ที่โปรโมทเอาไว้ว่า

"ฉายเป็นที่แรกของโลก..."

จบเถอะ ไม่ประทับใจ

วันถัดมานี่สิเรื่องใหญ่

ตื่น 10 โมง แต่งสวย ออกจากบ้านไปทำผม -__-"

ต้องเข้าใจ คนมันไม่มีแฟน

ร้อยวันพันปีก็ไม่ได้รู้สึกอะไรแบบนี้

(ฉันจะต้องดูดีต่อหน้าผู้ชายที่ฉันรัก)

หัวเราะเป็นเสียงนุ้งเซีย

...

ได้ข่าวลงทะเบียน 3 โมง แต่คิมแชยอนไปถึงตั้งแต่เที่ยง(อีกแล้ว)

เดินดูบรรยากาศโดยรอบ (ที่ไม่ค่อยจะมีที่ให้เดินเท่าไหร่)

นั่งรอ... กินน้ำ

เป็นอีกครั้งที่ยังไม่มีอาหารเป็นมื้อๆ ตกถึงท้อง

5โมงเข้าแถว

ความรู้สึกตอนนั้น บอกได้คำเดียวว่าตื่นเต้นอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน

ใจเต้นแรง หน้าซีด จะเป็นลม

(อาจจะเป็นเพราะหิวข้าว)

ตอนดูคอนเสิร์ตก็ไม่เคยเป็นแบบนี้

เดินเฉียดแค่ไหนก็ไม่เคยเป็นแบบนี้

ยอมรับว่าตื่นเต้นมาก

ตื่นเต้นจนตัวเองยังตกใจ

...

ส่วนบรรยากาศงาน meet ก็อย่างที่เล่าในเอ็นทรี่ที่แล้ว

ซึ่งเห็นได้ชัดว่าไม่มีใครสนใจ

มีอาเจ้คนเดียวที่เม้น -_-"

ความตื่นเต้นของเราช่างเป็นเรื่องสุดแสนจะธรรมดาสำหรับคนอื่นจริงๆ

ช่างเถอะ

เอาเป็นว่าเจอกันคราวหน้า ทงบังชินกิ

(สัญญาเหมือนเดิมว่าจะพยายามให้มากๆ)

mata ne.